"Σύγχρονη" πραγματικότητα; PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   
Δευτέρα, 20 Δεκέμβριος 2010 14:13

Εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος μη-κοινωνικός επιστήμονας: «Αφού γίνεται ούτως ή άλλως η κοινωνικοποίηση από γονείς, σχολείο, κοινωνία, σε τί χρησιμεύει η πρόληψη και η προληπτική παρέμβαση;» Τα πράγματα γίνονται με κάποιον τρόπο και χωρίς βεβαίως να αποκλείσουμε και το ότι δεν γίνονται πάντα καλά, τις αποτυχίες, την «κακιά ώρα», την κληρονομικότητα, την παρακμιακή εποχή, το ότι ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, κλπ.

 

 

Αυτές είναι σκέψεις, κουβέντες και επιχειρήματα της γενιάς που τώρα ή «ψυχοραγεί» ψυχολογικά προσαρμοσμένη συνειδητά στην νέα τάξη πραγμάτων ή ανατρέπει τα μέσα της για να ανασάνει και να πορευτεί ή –το πιο τραγικό- κάνει και τα δύο. Η γενιά που είχε μοντέλα, γονείς και άλλους, ακλόνητης παραδοσιακότητας και ανατρέφει τα παιδιά της μετανεωτερικής εποχής των υπολογιστών και παντός είδους «φαστφουντάδικης» ταχύτητας και νοοτροπίας. Σαν άλλο θύμα ενός, ή μάλλον δύο προκρούστιδων πασχίζει να τεντωθεί, να αντέξει τα αντίθετα –τα ακλόνητα δογματικά από τη μια, τα αέναα μεταλασσόμενα, από την άλλη, μηνύματα, συστήματα –παιδεία, εργασιακά, ασφαλιστικά, κ.α.

 

Άλλοτε σπάει και μαζεύει τα κομμάτια της με συλικονούχα ψυχοφάρμακα ή ψυχοθαρμακευτικά θεάματα κι άλλοτε προς στιγμή, για να ανασάνει, συσπειρώνεται σε ένα (σωτήριο; Θα μπορούσε εσωστρεφές; Ίσως. Για να μαζέψει τον εαυτό της; Αυτιστικό; Το πιο πιθανόν) κουλούριασμα, βουλιμικής, σεξουαλικής ή αλλιώς χαοτικής ακρότητας, σαν στρουθοκάμηλος που συνωστίζεται με χιλιάδες ή εκατομμύρια άλλες αρσενικές και θηλυκές, να κρυφτεί για να τάχα γεμίσει τις μπαταρίες της. Και μετά από λίγο ξανά προς την δόξα τραβά, αυτήν της εργασιομανίας, της κατανάλωσης και του τρεχαλητού. Σε έναν αέναο φαύλο κύκλο αυτοεκπληρούμενης ψυχοκοινωνικής μιζέριας.

 

Και δεν θέλεις εσύ, αυτή ή αυτός αυτής της γενιάς να παραδεχτείς πώς κάποιος, κάπως μπορεί να σε βοηθήσει. Όπως τώρα δεν περπατάς για να πας στη δουλειά, αλλά μπορείς να αντικαταστήσεις αυτήν την άσκηση στο γυμναστήριο, έτσι μπορείς να αντλήσεις την ίδια σου την δύναμη –την από καιρό παραμελημένη κι άχρηστη, αφού θέλει προσπάθεια, κανάκεμα και άντληση συνειδητή να βγει- με καταλύτη έναν ειδικό. Όχι με ψυχοφάρμακα-σκούπες* που χώνουν κάτω από το χαλί τα παιδικά βιώματα, τα άχρηστα ή έστω ντεμοντέ ή εκτός εποχής «πρέπει» τα δόγματα της άκαμπτης δογματολατρείας. Γιατί στο χαλί από κάτω τα αναπνέεις, τα τρέφεις, τα ζεις σαν άλλους σπόρους τα ποτίζεις με την ανάσα και το βάρος σου. Κι όταν το χαλί γεμίσει και φουσκώσει, τότε σαν άλλα απόβλητα της ψυχής της σχέσης με εαυτό και άλλους, μολύνουν είτε πρόσκαιρα αλλά συχνότερα μόνιμα την ψυχή και το σώμα με ψυχοσωματικής προέλευσης ασθένειες, συχνά θανατερές ή εξαρτήσεις πυροσβεστικής και προσωρινής «σωτηρίας».

 

 

Μαρία Πυρουνάκη – Λιωνή, 2002



* που πολύ πιο σπάνια από όσο νομίζουμε χρειάζονται πραγματικά και ουσιαστικά.