Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την maria pirounaki   
Πέμπτη, 24 Φεβρουάριος 2011 10:32

Σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης*

 

Δεν έχουμε πια την πολυτέλεια να απομονώνουμε τους παράγοντες, δηλαδή τί επιπτώσεις έχει αυτό το νομοσχέδιο από μόνο του στον θεσμό της οικογένειας.

Ας δούμε το πλαίσιο του θεσμοθετημένου συντροφικού σχετίζεσθαι στο παρελθόν και στο παρόν.

 

Τότε υπήρχαν ασφαλείς υπαγορεύσεις και προσδοκίες για όλη την κοινότητα. Πάντα οι άνθρωποι έβρισκαν διεξόδους να κάνουν ένα είδος συμβολαίου με τον δικό τους τρόπο.

Τώρα, πολλές οι φωνές και οι προσδοκίες και από έξω, το κοινωνικό περιβάλλον, «φωνές» γονιών, κερδοσκοπικών οργανισμών, συνομηλίκων (σύγκριση – μόδα) και από μέσα όπως ερωτήματα του τύπου «τί θέλω εγώ;», «τί μου πάει καλύτερα;».

Τα κορίτσια γύρο στη δεκαετία των 20 χρόνων τους αγωνιούν για τη συντροφικότητα τη «σοβαρή» χωρίς γάμο. Οι νέοι άντρες γαλουχημένοι από τη γενιά των σημερινών 45-55άρηδων που με τη σειρά τους έχουν γαλουχηθεί παραδοσιακά και τρέχοντας καταϊδρωμένοι διευρύνουν τα στερεότυπα των ρόλων οι μισοί μέσα στο γάμο και οι μισοί έξω από αυτόν – χωρισμένοι – δίνουν αντιφατικά μηνύματα σε αυτή τη γενιά που τα μόνα ξεκάθαρά της άκρα είναι ο εξιδανικευμένος γάμος από τη μια που τον συντηρείς πάσει θυσία και καταπίεση και το άλλο άκρο, η ελευθεριάζουσα υπερσεξουαλικότητα χωρίς συναισθηματική εμπλοκή και δέσμευση. Ένα ακόμα παραπάνω μπέρδεμα όταν ο κάθε νέος, το κάθε σκέλος του ζευγαριού υποθέτει για τον άλλον, το ένα ή το άλλο, άρρητα, με "εννοείται" και με φανταστικά σενάρια βασισμένα στη διαφορετική τους πραγματικότητα.

Χωρίς να υποστηρίζω ότι το συμβόλαιο συμβίωσης είναι πανάκεια ή χρυσή τομή, πιστεύω ότι παρέχει ένα θεσμοθετημένο πλαίσιο ευέλικτης κατάστασης χρονικά και θεσμικά, ώστε οι νέοι να μπορούν να διαπραγματευτούν με τον εαυτό τους και τον άλλον με κάπως απομακρυσμένες τις εξωτερικές φωνές που προανέφερα γονιών, δικών, αγοράς, που συγχέουν το φαίνεσθαι με το είναι και παντός είδους ανάλωση με την ευχαρίστηση. Έτσι μπορούν να ακούσουν τις μέσα τους φωνές – «τί στόχους έχω για μένα», «τί θέλω», «τί προτεραιότητες βάζω στη σχέση μου», «με τί κόστος τις διαπραγματεύομαι;».

Αυτή η συνεχής διαδικασία γίνεται πολυπλοκότερη αν συνυπολογίσουμε ότι η προσωπική εξέλιξη ενέχει συνεχείς ανακατατάξεις και επαναπροσδιορισμούς σε όλους τους ρόλους που έχει ένας άνθρωπος, γυναίκα ή άντρας, στη σύγχρονη εποχή, που οι μόνες σταθερές παράμετροι είναι οι συνεχείς αλλαγές – περισσότερο από ποτέ – και που το αρχικό σημείο αναφοράς καλείται να είναι ο εαυτός, ή καλύτερα η αυτοαναφορά, η εικόνα, η αίσθηση που έχει ο κάθε άνθρωπος για τον εαυτό του.

Είναι κοινωνική προστασία για τους πολίτες το να αφουγκράζεται η Πολιτεία την αναγκαιότητα νέων θεσμών και να τους κατοχυρώνει με νέους νόμους. Δεν είναι ιός ο νέος νόμος να τον κολλήσουν τα παιδιά μας και να αρρωστήσουν. Είναι διεύρυνση των επιλογών τους.

Και ιός να ήταν, ας μην ξεχνάμε ότι η επιστήμη πια υποστηρίζει το δυνάμωμα του ανθρώπου για να μην βρει έδαφος ο ιός. Οι νέοι ξέρουν καλύτερα από μας ότι η αυτοοργάνωση, η αυτοσυγκρότηση και αυτενέργεια και εν τέλει η ανάληψη προσωπικών ευθυνών είναι οι καλύτερες προϋποθέσεις για υγιή λειτουργική ένταξη σε μία αυθεντική σχέση με το άλλο φύλο στην κοινωνία και στο συλλογικό γίγνεσθαι.

 

Μαρία Πυρουνάκη – Λιωνή, Mάρτιος 2008

 

 


*Πληροφορίες για το «σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης»:

*        Ισχύει από το 2000 στην Γαλλία

*        Έχει σχέδιο νόμου που συζητείται για νομοσχέδιο

*        Συμβολαιογραφική πράξη που κατοχυρώνει οικονομικά, φορολογικά, κληρονομικά δικαιώματα και στα δύο μέρη

*        Κατοχυρώνει το παιδί, ακόμα και αφού γεννηθεί πέντε (5) μήνες μετά

*        Ισχύει για τα ετερόφυλα ζευγάρια